181 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) از نوف بكالى روايت شده است كه گفت : امير المؤمنين اين خطبه را براى ما در كوفه ادا فرمود . و او كه بر سنگى كه جعدة بن هبيره المخزومى براى او نصب كرده بود ، ايستاده بود . جبّه اى پشمين بر تن داشت و بند شمشيرش از ليف خرما بود و پاىافزارى از ليف خرما به پاى داشت و نشان سجده بر پيشانيش چون پينه‌هاى زانوى شتر پيدا بود . و چنين فرمود : ستايش خداى را كه بازگشت همهء آفريدگان و پايان كارها به اوست . او را ستايش مىكنم ، به سبب احسان فراوانش و برهان روشنش و فضل و عطاى روز افزونش . ستايشى كه حق او را به جاى آرد و سپاسش را ادا كند و ما را به ثواب او نزديك سازد و موجب فزونى بخشش او شود . از او يارى مىجوييم ، همانند يارى جستن كسى كه به فضلش اميد مىدارد و به عطايش آرزومند است و به دفاعش دل بسته و به فراوانى نعمتش معترف است و به كردار و گفتار ، فرمانبردار اوست . به او ايمان مىآوريم ، همانند ايمان كسى كه از روى يقين به او اميد بسته و از روى ايمان به او روى نهاده و خاشعانه در برابرش سر فرود آورده و از روى اخلاص به يكتاييش مىپرستد و بزرگش مىدارد و مىستايدش و از دل و جان به دو پناه مىجويد . زاده نشده تا در عز و بزرگى شريكى داشته باشد ، داراى فرزندى نيست تا چون بميرد ميراث او برد . نه وقتى بر او مقدم بوده است و نه زمانى . افزونى و كاستى را بر او راهى نيست . با نشانه‌هاى تدبير درست و قضاى نافذ و استوار خود بر خردها آشكار گرديد . از شواهد آفرينش او ، آفرينش آسمانهاست كه بىهيچ ستون و تكيه گاهى بر جاى و برپاىاند . و او آنها را فراخواند و آنها اجابت كردند ، در نهايت فرمانبردارى و انقياد ، بيدرنگ و بىهيچ تأخيرى . اگر آسمانها به ربوبيتش اقرار نكرده بودند ، و امر او را به اطاعت گردن نمىنهادند ، آنها را جايگاه عرش خود قرار نمىداد و نه جايگاه ملايكه اش و نه محل فرا رفتن سخن پاك و كردار شايستهء آفريدگان خود . ستارگان آسمان را علاماتى قرار داد كه مردم گمگشته هنگام سير در راههاى گشادهء زمين به آنها راه جويند و پردهء سياه شب تاريك ، مانع تابيدن نور آنها